InwonersWerken voor corona in Aruba
Publicatiedatum: 16-09-2021 om 09:15 uur

Collega Rinske over haar Covid werk in Aruba

“Op Aruba spreken veel mensen alleen Spaans en mijn Spaans is niet van een niveau dat ik daarin een gesprek over vaccineren kan voeren. Dus ik heb veel gebruik gemaakt van Google Translate: inspreken en de vertaling laten zien. Maar ik kwam er altijd wel uit.” Rinske, een van de COVID-artsen van team IZB, is sinds juni terug van twee maanden assisteren als arts op de vaccinatielocatie in Aruba. Een bijzondere ervaring, en een goede les in improviseren en relativeren. Dergelijke lessen heeft ze bij haar vorige werkgever – ziekenhuis Bernhoven in Uden dat in de eerste golf zo hard werd getroffen – op soms confronterende wijze ook al eens geleerd. Beide werkervaringen helpen haar de huidige werkzaamheden in het crisisteam in perspectief te zien.

Met een door de tropische zon gekleurde teint en een opgeruimde houding doet Rinske haar verhaal. Ze is blij dat ze na haar avontuur op Aruba haar functie weer heeft kunnen hervatten. Ze voelt zich op haar plek bij de GGD en de werksfeer bevalt haar erg goed. “Je hebt hier zóveel verschillende mensen met allerlei achtergronden, die van alle kanten komen aanvliegen en het gewoon gaan doen. Dat heb ik nog nooit zo meegemaakt. Samen de crisis proberen aan te pakken, om te zorgen dat het in de zorg niet uit de hand loopt, daar haal ik veel voldoening uit.”

Slechts enkele dagen zitten er tussen het moment waarop het uitzendbureau haar in april benadert met de vraag of ze iemand voor de avontuurlijke tijdelijke functie weet, en het moment dat ze naar Aruba vertrekt. Ze heeft net haar contract bij de GGD verlengd en denkt in eerste instantie niet aan zichzelf, het zijn haar vriend en anderen om haar heen die haar ervan overtuigen dat ze zelf moet gaan. Ook bij de GGD wordt ze aangemoedigd de kans te grijpen en krijgt ze de toezegging dat ze bij terugkomst – mits er nog werk is – haar functie op IZB weer kan oppakken. Op vrijdag belt ze het uitzendbureau, op maandag zit ze in het vliegtuig.

Triage-improvisatie

“Ik was op de vaccinatielocatie in Aruba in eerste instantie een soort gastvrouw. Ik kwam als eerste Nederlander daar binnen, er waren twee artsen uit Venezuela aan het werk die alleen Spaans spraken. Er was niemand die mij kon uitleggen wat ik moest doen, dus ik moest dat van hen horen.” Ze is verantwoordelijk voor de gezondheidschecks, en constateert al gauw dat er iets moet veranderen in de werkwijze. Samen met twee andere Nederlandse artsen die niet veel later arriveren ontwikkelt Rinske een efficiëntere triageprocedure. “Op het eind werd het meer een superviserende rol, want die triage werd niet altijd goed gedaan, dus toen was het meer observeren of mensen niet knock out gingen.”

Regels en protocollen

De manier van werken op het Caribische eiland verschilt enorm van wat ze gewend is, merkt ze nu ze haar functie bij de GGD weer heeft opgepakt. “Het zijn echt twee uitersten. Je raakt snel gewend aan alle regels en protocollen hier, het moet allemaal perfect zijn en als iets niet klopt wil je er direct achteraan gaan. Op Aruba moesten we regelmatig zonder protocol werken, en als het er wel was dan werd het niet altijd consequent gevolgd. Dat is natuurlijk ook niet goed, maar er is wat mij betreft wel een middenweg. We zitten hier zó op detailniveau. Soms mag je je – vanuit een soort helicopterview – afvragen: moeten we hier zoveel energie in steken? Waarom laten we die regeltjes niet iets meer los?”

Oorlogssituatie

Als Rinske in 2019 haar studie geneeskunde afrondt, gaat ze als basisarts aan het werk in Uden. In maart 2020 wordt het ziekenhuis het epicentrum van de eerste golf en wordt er alleen nog maar COVID-zorg verleend. “Buiten was er een spoedtent opgebouwd om mensen op te kunnen vangen. Het leek wel een oorlogssituatie.” De noodtoestand brengt een sterk saamhorigheidsgevoel teweeg onder het personeel. “Iedereen hielp elkaar. Oudere specialisten die er al jaren werken gingen dingen aan mij vragen. De hiërarchie verdwijnt op zo’n moment, dat schept een band.” Ze is onvermijdelijk ook getuige van schrijnende situaties. “Er mocht geen familie bij de patiënten, die mensen lagen daar helemaal alleen en je wist dat die gingen overlijden. De lijkwagens reden af en aan. Psychisch was dat geen leuke tijd.”

Naar de preventieve kant

In het najaar van 2020 besluit ze op de functie bij IZB te solliciteren, waar ze in november mee start. “Omdat ik het klinisch beloop van COVID-patiënten kende van het ziekenhuis, leek het me nuttig die ervaring mee te nemen naar een nieuwe functie aan de andere, preventieve kant van de zorg. Als je echt zieke mensen hebt gezien, dan weet je ook waar je het voor doet. Dan snap je ook waarom het zo belangrijk is dat mensen zich aan de regels houden, en in quarantaine of isolatie moeten gaan. En soms heb je mensen aan de lijn die daar moeilijk over doen, maar dat staat in schril contrast met wat ik in het ziekenhuis heb gezien.”