Bijzondere zorg: meldpunt niet acuut

Yvonne, 53 jaar (moeder van Annemieke, 33 jaar en oma van Sanne, 3 jaar)

“Ik maakte me zo’n zorgen om mijn dochter én kleinkind. Mijn dochter heeft het niet altijd makkelijk gehad en ik zag dat ze steeds vaker dronk. Ik vond de lege flessen tijdens mijn oppasdag. Eigenlijk verdronk ze letterlijk in haar angsten. Het kon zo niet langer, maar ze wilde er niks van weten en zonderde zich steeds meer af. Uiteindelijk verbrak ze het contact. Ik heb mijn zorgen gemeld bij Bijzondere Zorg. Zij hebben contact gelegd met Annemieke, maar Annemieke accepteerde geen hulp. Er bleek geen andere mogelijkheid dan een gedwongen opname, hoe heftig dit ook was … ze heeft de zorg gekregen die ze nodig had. We voelen ons gesteund door mensen van de GGD, zij hebben ook gedacht aan ondersteuning voor Sanne en mijzelf. Dankzij de opname snappen we nu eindelijk wat er aan de hand is, krijgt Sanne ondersteuning en kan ze weer genieten van haar leven en het moederschap.” 

Lisa, 37 jaar – meldpunt niet-acuut

“Voor de aanpak van de problematiek van kwetsbare personen is het van belang dat signalen van burgers en professionals laagdrempelig gemeld kunnen worden. Maak je je bijvoorbeeld zorgen over iemand in je omgeving, die ene man die altijd vlak bij de supermarkt op een bankje zit of over je buurman die overlast veroorzaakt? Dan kun je dit melden bij het meldpunt niet-acuut. We bespreken je zorgen en nemen contact op met de persoon waar de melding over gaat. We onderzoeken óf en welke vorm van ondersteuning nodig is. Hierbij werken wij samen met politie, het netwerk in de wijk en diverse zorginstellingen. Soms is een situatie zo ernstig en is vrijwillige zorg niet toereikend. Dan onderzoeken wij in het kader van de Wet verplichte GGZ de mogelijkheden voor verplichte zorg. Ook professionals kunnen altijd met ons contact opnemen voor consultatie en advies.” 

Mannies verhaal