De ervaring met de Forensische Geneeskunde kwam van CSI, wat had ik het verkeerd, het is zoveel meer.

Lotte, coassistent bij team FG

Als geneeskundestudent word je opgeleid tot dokter van de levende patiënt. Over wat er na de overlijdensfase gebeurt, of hoe je als arts een lijkschouw uitvoert, leer je in de collegebanken vrijwel niets. Laat staan dat er aandacht is voor arrestantenzorg of letsel onderzoek. Omdat ik altijd al gefascineerd ben geweest door het snijvlak van geneeskunde, recht en politie, wist ik dat ik tijdens mijn keuzecoschap hier diep in wilde duiken. Zo kwam ik terecht bij het team Forensische Geneeskunde van GGD Brabant-Zuidoost.

‘Mijn enige leerdoel was ontdekken wat de forensische geneeskunde is’

Mijn enige leerdoel was ontdekken wat de forensische geneeskunde is en ‘het doen van een lijkschouw’. Al snel kwam ik er achter dat dit slecht het tipje van de ijsberg is. Het vakgebied beslaat een enorme hoeveelheid medische, juridische en forensische kunde. Van complexe sporen op een plaats delict tot het beoordelen van medicatie in een cellencomplex; niets is ‘even’ tussendoor.

Tijdens de weken op het arrestantencomplex ontdekte ik al snel hoe ingewikkeld de logistiek en medische kaders zijn. Welke medicatie mag je wel en niet in de cel houden? Waar ligt de grens van de forensisch arts, hoe ver ga je voor de arrestanten? Het voeren van gesprekken met arrestanten vergt een heel ander soort communicatie dan bij patiënten in het ziekenhuis en dat maakte het ook uitdagend.

‘Je leert anders kijken naar een lichaam, naar letsel en naar de omgeving’

Daarnaast bracht het coschap mij naar de meest uiteenlopende locaties: van verdachte situaties en vuur slachtoffers tot treinongevallen en trieste woningen waar ontbinding was ingetreden. Het samenwerken met de Forensische Opsporing (FO), de recherche en de politie geeft een unieke inkijk in hoe al die puzzelstukjes samenkomen. Je leert anders kijken naar een lichaam, naar letsel en naar de omgeving.

Naast alle technische en forensische aspecten bleef het medelevende en menselijke contact het meest bij. Of ik nu oog in oog stond met bedroefde nabestaanden na een euthanasie, of nabestaanden opving bij een plotselinge suïcide; het raakt je. Ik leerde dat de arts hier een cruciale, maar soms ook zware rol in vervult. Gelukkig was er binnen het team altijd ruimte om ervaringen te delen, gebeurtenissen te debriefen met collega’s en zo weer door te kunnen gaan naar de volgende casus.

‘Een coschap om nooit te vergeten’

Terugkijkend ben ik ontzettend dankbaar voor deze intensieve periode. Het heeft me niet alleen geleerd hoe een lijkschouw in de praktijk werkt, maar het gaf me ook honderd-en-een levenslessen door actief mee te denken en doen. Bovenal heb ik, ondanks de zware thematiek ontzettend veel gelachen met mijn collega’s. Een coschap om nooit te vergeten!